ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ
Η μεγάλη φοβία της Δήμητρας Παπαδοπούλου που ακόμη δεν έχει ξεπεράσει!

Η μεγάλη φοβία της Δήμητρας Παπαδοπούλου που ακόμη δεν έχει ξεπεράσει!

Ειλικρινής και άμεση η Δήμητρα Παπαδοπούλου μίλησε στο People για όλα, με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Μάνα θα πάω στο Χόλιγουντ», της οποίας έχει γράψει το σενάριο.

Ποια είναι τα στοιχεία που δεν αντέχει με τίποτα στους ανθρώπους; «Την αδιακρισία, τη φλυαρία και τη βλακεία. Παλιότερα μπορούσα να συγχωρήσω όλα τα ελαττώματα σε έναν άνθρωπο, αν είχε χιούμορ. Λειτουργούσε σε μένα σε βαθμό ρατσιστικό στις σχέσεις μου. Μερικοί άντρες, βέβαια, δεν αντέχουν το χιούμορ, όπως μου λένε φίλοι μου. Ίσως δεν καταλαβαίνουν το χιούμορ μου, θεωρούν ότι τους ειρωνεύομαι».

Το χιούμορ ήταν μάλλον υπόθεση γονιδιακή, γιατί, όπως μου εξομολογείται, ήταν κάτι που το είχαν έντονα ανεπτυγμένο και οι γονείς της. Θυμάται με νοσταλγία τα παιδικά της χρόνια στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, αλλά και τις μετέπειτα μετακινήσεις που έκανε με τους γονείς της. Πρώτα στην Κύπρο και μετά στην Αθήνα. Πλέον δεν της αρέσει να ξεριζώνεται. Θέλει να έχει κάπου σταθερά την έδρα της και να ταξιδεύει συχνά, αφού πλέον έχει ξεπεράσει τη φοβία της με τα αεροπλάνα. «Στα 30 μου χρόνια με είχε πιάσει μια φοβία με τα αεροπλάνα, η οποία κράτησε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Κάποια στιγμή αποφάσισα να το ξεπεράσω και να μη μείνω βλαχάρα – έτσι άρχισα τα ταξίδια. Τρόπος του λέγειν, δηλαδή, γιατί η φοβία δεν έχει εξαφανιστεί τελείως, απλά έχω μάθει να την παίρνω μαζί μου στις αποσκευές».

Η μεγαλύτερη, όμως, φοβία της είναι ο θάνατος. Και η μοναξιά. «Η μοναξιά είναι βαρύ πράγμα. Σημαίνει ότι δεν έχεις επιλογές κι αυτό με τρομάζει πολύ. Επειδή τη φοβάμαι, λοιπόν, κάποιες φορές φορτώνω υπερβολικά το πρόγραμμά μου σε σχέση με τις αντοχές μου για κοινωνικότητα. Και μετά θέλω να απομονωθώ και πάω δυο τρεις μήνες μακριά για να ηρεμήσω».

Η μοναχικότητα, από την άλλη, είναι ο καλύτερός της φίλος. «Είμαι από τη φύση μου μοναχικός άνθρωπος. Το να μπορείς να έχεις χρόνο με τον εαυτό σου, εσύ κι αυτός, όταν το επιθυμείς, είναι για μένα δώρο. Τώρα έχω ένα μήνα να μείνω μόνη μου, είμαι συνέχεια με κόσμο λόγω της παράστασης κι έχω φτάσει στα όριά μου».

Παραδέχεται, ωστόσο, ότι τις λύσεις στα προβλήματα δεν τις βρίσκουμε πάντα μόνοι μας. «Έχω κάνει ψυχοθεραπεία και, όποτε δω τα σκούρα, θα ξανακάνω. Κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του την ώρα που μπλοκάρει. Και είναι και θέμα ταπεινότητας να ζητήσεις βοήθεια από κάποιον ειδικό ή από τους φίλους σου. Αυτούς που δεν το κάνουν τους φοβάμαι. Είναι πολύ εγωπαθείς άνθρωποι».

Αν και από παιδί άλλαζε συνεχώς τόπους διαμονής και σχολεία, τώρα δεν επιδιώκει συνειδητά τις αλλαγές. «Δεν ξέρω να σου πω αν είμαι άνθρωπος που του αρέσουν οι αλλαγές. Δεν με φοβίζουν, όμως, ιδιαίτερα. Έχω φίλους παιδικούς που τους κρατάω μέχρι σήμερα, αλλά κάνω και νέες φιλίες. Λόγω της δουλειάς, αλλάζω συχνά συνεργάτες και θέατρα. Το να έχω ένα δικό μου θέατρο το βρίσκω πολύ εγκλωβιστικό. Δεν είναι κάτι το οποίο επιθυμώ να κάνω». Και η Δήμητρα δεν πάει συχνά κόντρα στις επιθυμίες της.

«Έχω κάνει αρκετούς συμβιβασμούς στη ζωή μου σχετικά με αυτό που θα ήθελα, αλλά θα μπορούσα να είχα κάνει πολλούς περισσότερους. Δεν πάω πολύ κόντρα σε αυτό που θέλει η ψυχή μου. Θέλω να είμαι συνεπής με τις επιθυμίες μου. Αυτό άλλες φορές σε βγάζει σε καλό κι άλλες όχι. Αλλά γενικά έχω ένα μέτρο και το βρίσκω στο τέλος. Δεν μπορώ, όμως, να καταπιέζομαι πολύ».

Όταν η συζήτηση πάει στην τηλεόραση, είναι κάθετη: «Δεν μου λείπει καθόλου. Ειδικά τώρα, που είναι σε μεγάλη δυσκολία». Έγώ, πάντως, θα τη φανταζόμουν κριτή σε ένα talent show, θα της ταίριαζε πολύ ένας τέτοιος ρόλος, πράγμα που δεν φαίνεται να αποκλείει. «Θα το έκανα, αν ήταν κάτι που είχε χιούμορ και πλάκα. Αρκεί να είχα κοινούς κώδικες με τους υπόλοιπους κριτές και η αμοιβή να ήταν πολύ καλή. Με αυτούς τους όρους μπορεί και να το σκεφτόμουν».

Επόμενος στόχος και επιθυμία είναι ο κινηματογράφος. «Θέλω πολύ να κάνω σινεμά. Έχω στο μυαλό μου πολλά θέματα, αλλά δεν έχω ψάξει ακόμη σκηνοθέτη. Σκέφτομαι μια κωμωδία. Αν μπορούμε να κλάψουμε ή να γελάσουμε, καλύτερα να γελάσουμε. Έχω απορρίψει πολλές προτάσεις για κινηματογράφο και νιώθω ότι σιγά σιγά έρχεται η στιγμή να το κάνω. Και να παίξω και στην ταινία».

Αν και ξέρει πόσο δύσκολη είναι αυτή την περίοδο η κατάσταση στη χώρα για καλές παραγωγές, επιλέγει να παραμείνει αισιόδοξη. «Για να κοιμάμαι ήσυχη, θεωρώ ότι κάτι θα γίνει και θα τη σκαπουλάρουμε. Κάπως νομοτελειακά θα βρούμε τοίχο και το πράγμα θα αλλάξει. Αν και δεν το δικαιώνουν αυτό οι αριθμοί, εγώ ζω με τα παραμύθια μου. Έτσι κι αλλιώς, σε όλη μου τη ζωή αυτό έκανα».

athensmagazine.gr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.