ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ
DSC_0289

Εκδρομή στην Παναγία Σκιαδενή από την Ενορία του Αγίου Νικολάου Παστίδας [pics]

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε ημερήσια εκδρομή στην Παναγία Σκιαδενή με λεωφορεία την Κυριακή 28/02/2016 από την Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Παστίδας Ρόδου.

Επικεφαλής των εκδρομέων ήταν ο Ιερέας Μακάριος ο οποίος μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής κάνουν πολύ καλή δουλειά, συνεχίζοντας το έργο του Ιερέα Μιχαήλ.

Οι εκδρομείς περιηγήθηκαν στους χώρους του Μοναστηρίου και στην συνέχεια έφαγαν στην αυλή εκμεταλλευόμενοι την πολύ καλή ημέρα.

Ακολούθως πραγματοποιήθηκε Εσπερινός, Παράκληση και αρτοκλασία και στην συνέχεια οι πιστοί αναχώρησαν για την Παστίδα, φορτωμένοι με τις καλύτερες αναμνήσεις.

DSC_0260 DSC_0261 DSC_0264 DSC_0273 DSC_0274 DSC_0275 DSC_0277 DSC_0278 DSC_0280 DSC_0281 DSC_0282 DSC_0283 DSC_0284 DSC_0285 DSC_0286 DSC_0287 DSC_0289 DSC_0291 DSC_0294 DSC_0297 DSC_0298 DSC_0299 DSC_0300 DSC_0301 DSC_0302 DSC_0303 DSC_0304 DSC_0305 DSC_0306 DSC_0307 DSC_0308 DSC_0309 DSC_0312 DSC_0313 DSC_0314 DSC_0315 DSC_0316 DSC_0317 DSC_0318 DSC_0321 DSC_0322 DSC_0323 DSC_0324 DSC_0325 DSC_0327 DSC_0329 DSC_0331 DSC_0332 DSC_0333 DSC_0335 DSC_0336 DSC_0338 DSC_0339 DSC_0340 DSC_0341 DSC_0342 DSC_0344 DSC_0345 DSC_0346 DSC_0347 DSC_0348 DSC_0349 DSC_0351 DSC_0352 DSC_0357 DSC_0358 DSC_0359 DSC_0256

Λίγα λόγια για την Ιερά Μονή Σκιαδίου (Παναγίας Σκιαδενής)

Στις νότιες υπώρειες του υψώματος «Σταυρός», επάνω σε μικρό επίπεδο της πλαγιάς, σε πανοραμική τοποθεσία με θέα τον κόλπο της Απολλακιάς, την οροσειρά του Ακραμίτη και την απέναντι Κάρπαθο, νοιτιοδυτικά του χωριού Μεσαναγρός της Νότιας Ρόδου και σε απόσταση 95 χλμ. από την πόλη της Ρόδου δεσπόζει η Μονή του Σκιαδίου ή της Παναγίας της Σκιαδενής. 

Στο χώρο, όπου σήμερα βρίσκεται η μονή, υπήρχε κατά την αρχαιότητα ειδωλολατρικό ιερό και κατά τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους παλαιοχριστιανική βασιλική, ίχνη της οποίας διακρίνονταν, πριν από την επίστρωση της αυλής, γύρω από το Καθολικό.Η ονομασία (Σκιάδι) οφείλεται στο γεγονός ότι ο χώρος, όπου βρίσκεται η μονή, είναι τόπος σκιερός, ή κατ’ άλλη εκδοχή, στο ότι το ύψωμα του «Σταυρού», που κατά τις πρώτες πρωϊνές ώρες σκιάζει την μονή, μοιάζει με σκιάδιο (πυραμιδοειδές σκέπασμα κεφαλής).

Κατά την παράδοση, η μονή οικοδομήθηκε από τρεις μοναχούς, οι οποίοι ασκήτευαν εκεί κοντά, σε ένα μικρό σπήλαιο στην θέση «Ασκηταργός». Εκείνοι κατά την διάρκεια της νύκτας έβλεπαν να λάμπει ένα ουράνιο φως στο μέρος της σημερινής μονής. Ερεύνησαν λοιπόν τον χώρο και βρήκαν την εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία μετέφεραν στο ασκητήριό τους. Η εικόνα όμως επέστρεψε και πάλι στο ίδιο μέρος και τότε οι μοναχοί, πεπεισμένοι ότι η Θεοτόκος ήθελε να παραμείνει η εικόνα της στο τόπο της ευρέσεως, οικοδόμησαν εκεί μικρών διαστάσεων ναό και κοντά σε αυτόν έκτισαν τα κελλιά του, όπου συνέχισαν την ασκητική βιοτή τους.

Το σημερινό Καθολικό της μονής προέρχεται από δύο διαφορετικές εποχές. Το παλαιό Καθολικό, μικρών διαστάσεων ναΰδριο, σχήματος ελεύθερου σταυρού με τρούλο κτίσθηκε κατά τις αρχές του 13ου αι. Στη βόρεια πλευρά του αποκαλύφθηκαν προ ετών τοιχογραφίες, πιθανώς του 14ου αι., οι οποίες αποτοιχίσθηκαν και μεταφέρθηκαν στα εργαστήρια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου. Οι σωζόμενες σήμερα τοιχογραφίες χρονολογούνται στην μεταβυζαντινή περίοδο. Αργότερα, κατά τον 18ο αι., δυτικά του παλαιού Καθολικού, οικοδομήθηκε ευρύχωρος ορθογωνίου σχήματος χώρος στεγαζόμενος με σταυροθόλια, ο οποίος σήμερα είναι ο κυρίως ναός. Το παλαιό οικοδόμημα αποτελεί σήμερα το Ιερό Βήμα. Μπροστά στον κυρίως ναό οικοδομήθηκε ανοικτός νάρθηκας και στην δυτική πλευρά του υψώθηκε πέτρινο καλαίσθητο κωδωνοστάσιο.

Το συγκρότημα των κελλιών της μονής αποτελούν μεταγενέστερα οικοδομήματα (18ος αι.) εκτός από την σωζόμενη σήμερα μνημειώδη πύλη, η οποία ανάγεται σε προηγούμενη οικοδομική φάση.

Κατά τους νεώτερους χρόνους η μονή γνώρισε ημέρες ακμής επί της ηγουμενείας του Αρχιμ. Ιγνατίου Ζαννετίδη. Τότε επεκτάθηκε το παλαιό Καθολικό και έλαβε την σημερινή μορφή του, κατασκευάσθηκαν το ξυλόγλυπτο τέμπλο και οι εικόνες του, επαργυρώθηκε η εικόνα της Παναγίας του τέμπλου (1866) και κτίσθηκαν νέα κελλιά. Ήταν έδρα της αρχιερατικής περιφέρειας Νοτίας Ρόδου, τόπος καταφυγής των καταδιωκομένων από τους Τούρκους, διατηρούσε σχολείο και ασκούσε πλούσιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο στην περιοχή.

Πολλές φορές λεηλατήθηκε από τους κατακτητές (Τούρκους, Ιταλούς και Γερμανούς) αλλά επέζησε όλων των δηώσεων και καταστροφών, έχοντας από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα σταθερή διαχρονική παρουσία στην θρησκευτική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της περιοχής.

Η θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, που βρέθηκε από τους τρεις κτίτορες της μονής, σώζεται μέχρι σήμερα στην μονή. Είναι μικρών διαστάσεων (18×13 εκ.), έργο πιθανώς των 10ου ή 11ου αι., που, σύμφωνα με την σωζόμενη επιγραφή, επαργυρώθηκε την 25η Σεπτεμβρίου του έτους 1818, και φυλάσσεται μέσα σε περίτεχνο προσκυνητάριο στο Ιερό Βήμα του Καθολικού.

Με την πάροδο του χρόνου η ευλάβεια των πιστών μετατέθηκε προς την νεώτερη Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία κοσμεί το τέμπλο, αριστερά της Ωραίας Πύλης. Κατά την περίοδο από την τέταρτη Εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως την Κυριακή του Θωμά λιτανεύεται στην Χάλκη και στα χωριά της Νότιας Ρόδου.

Η λιτανευτική περιοδεία της εικόνας αρχίζει από την Χάλκη και καταλήγει στον Μεσαναγρό. Μάλιστα κατά την διάρκεια του έτους πολλές φορές διανυκτερεύει σε σπίτια ευσεβών ιδιωτών, σύμφωνα με την επικρατήσασα παλαιά συνήθεια, όπου, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, «την ξενυχτούν» με προσευχές και ειδικά λαϊκά άσματα.

Η μονή πανηγυρίζει την 8η Σεπτεμβρίου, την εορτή του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, κατά την οποία τελείται και η Σύναξη της θαυματουργής εικόνας της Θεομήτορος.

Είναι ανδρώα μονή και σε αυτήν εγκαταβιώνουν τέσσερις μοναχοί με ηγούμενο τον Αρχιμ. Γεννάδιο Συμιακό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.